Chámome Manuel e nacín no ano 1933, en Cas, parroquia dos Ánxeles (Concello de Oroso). Veño dunha familia labrega, meus pais Manuel e Asunción tiveron oitos fillos, catro homes e dúas mulleres. Eu era o maior de todos. Miña nai Asunción, tamén traballou cun telar e de meu pai herdei a miña paixón pola música (el tocaba o trombón).
Estiven na escola ata os 14 anos, compatibilizando os estudos co coidado das terras e dos animais. A esa idade, comecei a traballar co carro de bois para traballar as terras dos meus veciños e foi daquela cando tamén comecei a tocar o Clarinete. A música comezou a ser naquel momento parte de cada etapa da miña vida.
Con 23 anos casei coa miña muller Erundina, xa levamos 62 anos xuntos! Tivemos 5 fillos e 4 fillas que me deron 18 netos e 4 bisnetos...os días da festa, cando nos xuntamos todos, non collemos na casa!
Aínda que sempre toquei o Clarinete, levo uns anos tocando tamén o requinto...aínda que dende que comecei en hemodiálise me custa moito compatibilizar o tratamento cos ensaios da banda á que pertenzo: A Banda de Arcos. Non é por falta de gana, pero cando saio da hemodiálise non me atopo con forzas de ir ensaiar e dame pena, pero é o que toca.
O meu primeiro contacto coa enfermidade renal foi moi duro, xusto o día despois de enterrar unha das miñas fillas, chamáronme por teléfono para que fose a unha consulta de nefroloxía que tiña para ese mesmo día. Dixéronme que fose polo hospital canto antes. Cando fun, xa me puxeron o catéter e comecei en hemodiálise ao seguinte día. Tempo atrás tivera unha ciática e tomara moito Ibuprofeno pola miña conta e dixéronme que os riles deixaran de funcionar a consecuencia diso. Agora asumo o tratamento como un traballo máis ao que non podo faltar, veño a gusto á clínica de hemodiálise Diaverum de Santiago, teño bo trato co persoal e lévome moi ben cos meus compañeiros. A sede é o que peor levo, non poder beber o que me gustaría...e a dieta tamén me custa moito seguila.
A música é a miña menciña a día de hoxe, formar parte da banda á que pertenzo (Arcos) e ter os compañeiros que teño, axúdame moito! Esta enfermidade é moi dura, hai que vivila para entendelo, pero na banda sempre me coidan moito e están moi pendentes de min. Nunca esquecerei unha homenaxe que me fixeron fai dous anos, cando empecei en hemodiálise e perdín a miña filla...son únicos! e eses momentos sempre quedarán gardados na miña cabeza. Tiña unha neta na banda, que cando me quería algo sempre dicía "padriño...esto, padriño...o outro" e agora todos me chaman "Padriño"...teño unha chea de afillados aos que quero moito e lles agradezo facerme pasar tan bos momentos.
Atte: Manuel Barreiro
Barreiro, así o chamaba cando eu tocaba na Banda de Arca..ou Padriño! Era Padriño de todos. Agora non toco pero segue a ser o padriño da Banda.Eres un exemplo para todos nós!! Moita forza...
ResponderEliminar