Ir al contenido principal

A hemodiálise dende os ollos de Luisa...

Estimados/as señores/as: 


Mi nombre es María Luisa Díaz Castro. Soy enferma renal desde hace 5 años, de los cuales los dos últimos estoy en tratamiento renal sustitutivo mediante hemodiálisis, recibido en la clínica Diaverum Santiago (antes Clínica Soutoboo). 

Desde la asociación de enfermos renales, ALCER, me han solicitado que exponga en unas breves líneas, qué ha supuesto en mi vida el cambio vital que supone someterse a diálisis y vivir con la insuficiencia renal crónica. Será porque casi no he padecido o sentido con intensidad cualquiera de los síntomas y signos propios y característicos de la enfermedad renal, pero desde el primer momento tras el diagnóstico, he tomado esta etapa de mi vida como una más, en la que ni el dolor ni la tristeza podían tener cabida en mi día a día (y ha sido desde que tengo uso de razón con muchas otras circunstancias que he tenido que vivir, pero si eso, ya me quedará contarlas en un libro en el futuro). 

Toda mi vida laboral estuvo ligada a cuatro paredes, dentro de las cuáles, apenas me relacionaba nada más que con mi familia, mis clientas y mi máquina [era costurera]. El hecho de tener que desplazarme días alternos al centro de hemodiálisis y estar en contacto con gente que está viviendo circunstancias similares a las mías, hace que mis fuerzas y vitalidad se vean renovadas cada día. Es como si ahora me preparara para ir a trabajar para y por mi cuerpo; siempre con alegría y satisfacción tanto al comenzar, como durante el tiempo de diálisis y porque no negarlo, al final del mismo. 

Además de la mejoría experimentada, también he visto mejorado mi estado de ánimo. Relacionarme y conversar con los compañeros de sesión de hemodiálisis, los ambulancieros que nos llevan y nos traen así como debatir y conversar con los profesionales sanitarios que nos atienden, ha provocado mi salida del aislamiento social que había vivido antes y durante el inicio de mi agravamiento de salud. 

Aún sabiendo que la hemodiálisis es un tratamiento paliativo, desde el comienzo del mismo, lo he considerado como la mejor de las terapias frente al fallo renal. Por edad y por condiciones físicas, el trasplante renal es una de mis últimas opciones por lo que lo dicho anteriormente, se ve ampliamente reforzado. Tampoco me olvido que el hecho de ser una paciente muy activa, consciente en todo momento de la necesidad estricta de un autocuidado para la correcta estabilización de mi enfermedad y eficacia de la terapia, también ayuda a sobrellevar mejor la situación actual. Esto considero que es muy necesario recordarlo, es de suma y vital importancia. 

Así que, a todos/as los enfermos/as, familiares y profesionales implicados y a quienes lean estas líneas, les quiero transmitir toda mi fuerza, ilusión y ganas. Me gustaría que os quedéis con el mensaje de que "vivir conectados a una máquina" nos hacer ser biónicos (dignos de ser apreciados) y por tanto, nos mantiene "enchufados" a la vida. Además de una pequeña limpieza corporal, la hemodiálisis tiene que verse como una conexión con la vida, la ilusión y las ganas por vivir. Por que como decía la película...¡Qué bello es vivir! 

Un abrazo, 

María Luisa Díaz Castro


Comentarios

  1. Qué maravilla de entrada! “Vivir conectados a una máquina no nos hace menos humanos” “... ser una paciente activa... autocuidado “ esto sí que es saber situarse ante la vida!
    Gracias por transmitir tan bien, Luisa!

    ResponderEliminar

Publicar un comentario

Entradas populares de este blog

O CARNÉ DE CONDUCIR EN PERSOAS CON ERC. O RELATO DE JESÚS DE LA IGLESIA

  Chámome Jesús de la Iglesia. Resido en Cacheiras (Teo). Teño 65 anos, son licenciado en dereito, ex-abogado especializado en proxectos do desenrolo rural e concentración parcelaria e persoa con enfermidade renal crónica avanzada en estadío 4 A2 con seguimento na unidade ERCA do CHUS. O que vos vou relatar aconteceu en abril deste ano, cando acudín a un psicotécnico de Santiago de Compostela para renovar o meu carné de conducir. Na primeira visita, a médico que me atendeu informoume que perdera un pouco de agudeza visual e que tería que corrixir a gradación das miñas gafas. Resolto o problema, despois de acudir á miña óptica habitual, volvín de novo ao centro de recoñecemento e esta vez a profesional preguntoume polas miñas doenzas e enfermidades, informándoa detalladamente da miña patoloxía renal, do estadio da miña enfermidade. que non me estaba dializando e que me atopaba asintomático facendo vida normal sen verme incapacitado para a condución do meu vehículo de uso particula...

AS PULSEIRAS SOLIDARIAS DA VODA DE MAR E JUAN

Juan Gestal ten 40 anos, é policia nacional, usuario de Alcer Coruña e ten enfermidade renal dende fai 9 anos. Antes do diagnóstico, comenta que tiña periódicamente ataques de gota e que tras unha revisión no seu centro de saúde, descubriron un desaxuste na función dos seus riles. Comezou ao pouco tempo o tratamento de hemodiálise no hospital Quirón da Coruña e despois dunha leve melloría, puido deixar de depender do tratamento dous anos ata que tivo que volver a entrar. Actualmente acode tres días á semana ao Complexo Hospitalario Universitario da Coruña en horario de mañá, compatibilizando o tratamento coa súa xornada laboral . Juan comenta que ten unha boa tolerancia á hemodiálise e que isto lle permite poder manterse activo laboralmente, aínda que menciona sentirse afortunado porque no traballo "llo poñen moi fácil" e se sinte moi apoiado polos seus compañeiros. Na actualidade, leva xa 4 anos e 2 meses en listaxe de agarda para poder trasplantarse e aínda que a espera se...

MAXI, UN CAMIÑO DE 22 ANOS POLA ENFERMIDADE RENAL

Vicenta Maximina (ou Maxi, como a coñecemos todas e todos) é usuaria na actualidade na unidade de hemodiálise de Diaverum Santiago de Compostela e veciña do concello de Negreira. "Divertida, con carácter e moi clara", así se define ela! Traballou de costureira de solteira, deixouno cando se mudou ao País Vasco tras casar e retomou a súa profesión ao voltar 17 anos despois. Loitadora e independente decidiu formar parte dunha Cooperativa de costureiras que cosían roupa para Zara no ano 1991, onde traballou ata que tivo o diagnóstico de enfermidade renal.   Leva nada máis nin nada menos que 18 anos en hemodiálise "comecei un 15 de xullo, polo día do Carme na clínica de Souto Boo, situada na Rúa Xeneral Pardiñas da cidade compostelá" tras 3 sesións no antigo Hospital de Galeras. Comenta que os seus inicios foron cheos de medo, incertidume e moita falta de información sobre a enfermidade renal, a diálise e todo o que esta nova vida que lle viña por diante iba supor. Aínd...